Het huis is eindelijk rustig. Je zet een kop thee, ruimt gedachteloos nog wat spullen van tafel en ziet ondertussen alweer drie dingen die je morgen eigenlijk moet doen. Je kent het wel: zo'n avond waarop de dag officieel voorbij is, maar je hoofd dat bericht duidelijk nog niet heeft ontvangen.
Je steekt een kaars aan en gaat zitten. Niet omdat je van plan bent iets bijzonders te doen, maar gewoon omdat kaarslicht de kamer net wat warmer maakt. En juist wanneer er eindelijk even niemand iets van je nodig heeft, komt die gedachte weer boven die de laatste tijd vaker langskomt.
Er moet iets veranderen.
Het irritante is alleen dat je niet precies weet wát. Misschien weet je het ergens diep vanbinnen eigenlijk wel, maar zodra je probeert te bedenken wat je ermee moet, komen er vooral honderd nieuwe vragen bij.
We doen soms alsof verandering begint met een duidelijk besluit. Je weet wat je wilt, maakt een plan en vanaf dat moment wandel je vastberaden richting je nieuwe leven. Mijn ervaring is dat het meestal een stuk rommeliger begint. Met een gevoel dat af en toe opduikt tijdens het autorijden, onder de douche of 's avonds in bed. Er klopt iets niet meer helemaal. Je kunt alleen nog niet aanwijzen waar het precies zit.
Dus ga je zoeken. Je denkt na, maakt plannen, schrijft misschien iets op of trekt een kaart en neemt jezelf voor dat je nu toch echt iets gaat veranderen. Maandag is daar altijd een uitstekende dag voor. Na de vakantie kan trouwens ook. Of zodra het wat rustiger wordt.
En vervolgens gebeurt er... niet zoveel.
Niet omdat je niet wilt veranderen, maar omdat het gewone leven zich ondertussen nergens iets van aantrekt. De wekker gaat, kinderen moeten naar school, boodschappen moeten worden gedaan, er moet gewerkt of gestudeerd worden en voor je het weet is er alweer een week voorbij.
Even stoppen met zoeken
Misschien vind ik rituelen daarom zo mooi. Niet omdat ik denk dat een kaars je leven voor je verandert of dat het universum zit te wachten tot jij eindelijk de juiste kleur kaars aansteekt. Voor mij zit de waarde juist in het moment dat je creëert. Even niet verder rennen, maar bewust blijven zitten bij iets wat blijkbaar belangrijk genoeg is om steeds opnieuw in je gedachten terug te komen.
En dan ontstaat er ruimte voor een vraag die veel moeilijker is dan hij op het eerste gezicht lijkt:
Wat wil ik eigenlijk?
Niet wat verstandig zou zijn, wat anderen van je verwachten of wat je volgens alle lijstjes zou moeten doen. Wat wil jíj?
Misschien heb je daar helemaal geen antwoord op. Dat hoeft ook niet direct. Soms weet je namelijk alleen dat het oude niet meer past, terwijl je nog geen flauw idee hebt hoe het nieuwe eruit moet zien. We vinden die tussenfase vaak verschrikkelijk, omdat we zekerheid willen voordat we bewegen. Als een relatie niet meer goed voelt, willen we weten dat er iets beters komt. Als werk niet meer past, willen we eerst ontdekken wat we dan wél moeten doen. En als we zelf veranderen, willen we het liefst meteen kunnen uitleggen wie we aan het worden zijn.
Maar misschien hoort een tijdje niet weten er gewoon bij.
Een intentie hoeft niet ingewikkeld te zijn
Een intentie hoeft voor mij geen prachtig geformuleerde wens te zijn. Het kan iets heel eenvoudigs zijn. Meer rust willen. Beter naar jezelf luisteren. Een grens leren aangeven. Iets loslaten waar je al veel te lang aan vasthoudt. Of eindelijk erkennen dat je ergens helemaal niet gelukkig van wordt.
Je kunt zo'n intentie opschrijven en er een kaars bij aansteken. Niet als bestelling bij het universum, maar als herinnering aan jezelf. Iedere keer dat je die kaars opnieuw aansteekt, neem je even de tijd om terug te keren naar wat je hebt opgeschreven. Klopt het nog? Is er iets veranderd? Ben je misschien ongemerkt al begonnen?
Dat laatste vind ik interessant, want innerlijke groei ziet er in werkelijkheid zelden zo mooi uit als het woord doet vermoeden. Je kunt drie stappen vooruitzetten en er vervolgens twee terug doen. Denken dat je een patroon eindelijk hebt doorbroken en jezelf een maand later betrappen op exact hetzelfde gedrag. Soms heb je zelfs het gevoel dat je helemaal nergens komt.
Tot er ineens een situatie ontstaat waarop je anders reageert dan vroeger. Je zegt nee waar je normaal ja zou hebben gezegd. Je laat iets liggen waar je vroeger achteraan was gerend. Of je durft juist ergens voor te kiezen terwijl je dat maandenlang niet kon.
Pas dan merk je hoeveel er onderweg al veranderd is.
Een kaars voor Innerlijke Groei
Voor zo'n moment vind ik de Edelsteenkaars ‘Innerlijke Groei’ mooi. Niet omdat innerlijke groei uit een potje komt — als dat kon, had ik waarschijnlijk zelf inmiddels een abonnement genomen — maar omdat ik het mooi vind wanneer een voorwerp betekenis krijgt door wat jij eraan verbindt.
Deze kaars heeft een frisse muntgeur en bevat maansteen. Maansteen wordt binnen de edelstenentraditie onder andere verbonden met intuïtie, emotionele balans en innerlijke transformatie. Juist dat vind ik mooi passen bij zo'n periode waarin je nog niet alle antwoorden hebt. Misschien hoef je dan niet nóg harder naar de juiste richting te zoeken, maar mag je soms ook even stil genoeg worden om te ontdekken wat voor jou eigenlijk klopt.
Je kunt de kaars aansteken terwijl je in je journal schrijft, mediteert, een kaart legt of gewoon met een kop thee op de bank zit. Niet omdat er vervolgens iets spectaculairs moet gebeuren, maar om jezelf eraan te herinneren dat datgene wat in jou speelt af en toe ook gewoon aandacht mag krijgen.
Bekijk de Edelsteenkaars ‘Innerlijke Groei’
Wil je liever een kaars kiezen die bij een andere intentie past, dan kun je ook rustig rondkijken tussen de verschillende spirituele kaarsen in mijn webshop.
Bekijk alle spirituele kaarsen
Misschien was je allang onderweg
Misschien brandt die kaars uiteindelijk helemaal op zonder dat er één spectaculair moment is geweest waarop alles ineens duidelijk werd. Het leven gaat ondertussen gewoon door en waarschijnlijk komen er nog genoeg momenten waarop je opnieuw twijfelt, terugvalt of denkt dat je nog steeds geen stap verder bent.
Maar stel dat je weken later dat papiertje terugvindt waarop je schreef waar je ruimte voor wilde maken.
Je leest wat je toen schreef en realiseert je dat je inmiddels anders naar iets kijkt. Misschien heb je een klein besluit genomen. Een grens aangegeven. Iets losgelaten. Of misschien is er aan de buitenkant nauwelijks iets veranderd, maar voelt het vanbinnen niet meer precies hetzelfde.
En ineens besef je dat verandering misschien helemaal niet begon op het moment waarop je eindelijk wist waar je naartoe moest.
Misschien begon het die avond al. Met een kop thee, een brandende kaars en de moed om jezelf één eerlijke vraag te stellen.
Ik dacht dat ik nog steeds aan het zoeken was. Maar blijkbaar was ik allang onderweg.
Reactie plaatsen
Reacties