Wat de herfst met zich meeneemt

Wat de herfst met zich meeneemt

Energie-update | 19 t/m 25 oktober 2026

Ergens in een oud bos breekt een tak. De grond is vochtig, de lucht ruikt naar rottende bladeren en tussen de bomen hangt een dunne laag mist. Iets beweegt tussen de bladeren, terwijl hoog in een oude beuk een uil zit die met zijn scherpe ogen iedere beweging volgt. Misschien is het een muis die op zoek is naar voedsel, niet wetend dat deze nacht zomaar haar laatste kan zijn.

De natuur is niet altijd zo vriendelijk als we haar graag voorstellen. Onder die prachtige herfstkleuren gaat een wereld schuil waarin dieren vechten om voedsel, planten afsterven en wat vandaag nog leeft morgen alweer onderdeel van de aarde kan zijn. Toch vinden we de herfst prachtig. We wandelen door het bos, bewonderen de kleuren en steken thuis gezellig de kaarsjes aan, terwijl we nauwelijks stilstaan bij wat er buiten werkelijk gebeurt. Misschien omdat we zelf ook liever naar de mooie kant van veranderingen kijken.

De afgelopen weken moest ik daar regelmatig aan denken, want ook in mijn eigen leven gebeurde er zoveel dat ik soms nauwelijks kon bijhouden wat er allemaal van me werd gevraagd. Iedere keer wanneer ik dacht dat er eindelijk wat rust kwam, gebeurde er wel weer iets waardoor mijn plannen naar de achtergrond verdwenen. En hoewel ik inmiddels behoorlijk goed ben geworden in het bedenken van oplossingen, heb ik ook ontdekt dat sommige dingen zich simpelweg niet laten oplossen.

Dat vind ik misschien nog wel het moeilijkste, want ik ben iemand die graag vooruit wil en niet houdt van het gevoel dat ik stilsta. Ik wil mijn opleiding volgen, mijn onderneming verder opbouwen en uiteindelijk een leven creëren waarin ik kan werken op een manier die bij mijn gezondheid past. Maar ik ben ook moeder en wanneer er thuis iets speelt, gaat mijn aandacht daar natuurlijk naartoe. Dat doe ik met liefde, al betekent het niet dat ik er nooit van baal wanneer mijn eigen plannen opnieuw moeten wachten.

Soms vraag ik me af of ik niet te veel wil, of mijn dromen ooit werkelijkheid worden en of ik niet opnieuw jaren voorbij laat gaan waarin ik vooral bezig ben met alles wat er om me heen gebeurt. Het zijn gedachten die ik liever niet heb, maar ze verdwijnen natuurlijk niet zomaar omdat ik besluit positief te denken.

Misschien is dat waarom de uil me in deze periode zo aanspreekt. In verschillende oude verhalen wordt hij verbonden met wijsheid, maar ook met de dood, het onbekende en alles wat zich in de duisternis verschuilt. Zijn bijzondere vermogen om in weinig licht te zien, maakt hem voor mij een mooi symbool voor het onder ogen durven komen van dingen die we liever verborgen houden.

Want hoeveel mensen durven werkelijk te kijken naar wat er in hun eigen leven gebeurt, zonder het meteen goed te praten, te veranderen of er een mooie betekenis aan te geven? We praten graag over persoonlijke groei, maar vergeten soms dat daarbij ook gevoelens horen waar we minder trots op zijn. Boosheid, jaloezie, angst, teleurstelling en zelfs het verlangen om af en toe gewoon nergens verantwoordelijk voor te hoeven zijn.

De afgelopen weken heb ik gemerkt dat ik die gevoelens niet altijd hoef weg te stoppen. Dat ik ontzettend veel van mijn gezin kan houden en tegelijkertijd behoefte mag hebben aan tijd voor mezelf. Dat ik dankbaar kan zijn voor de mogelijkheden die ik heb en toch verdrietig mag worden van alles wat door mijn gezondheid niet meer vanzelfsprekend is.

Onder de uil staat ondertussen de oude beuk, met zijn wortels diep verankerd in de aarde en zijn takken die jarenlang beschutting hebben geboden aan allerlei dieren. Maar zelfs deze indrukwekkende boom kan niet alles vasthouden. Zijn bladeren verliezen langzaam hun kleur, totdat de verbinding met de takken zwakker wordt en de wind ze uiteindelijk meeneemt.

Ik vraag me weleens af hoeveel wij als mensen proberen vast te houden, niet alleen aan herinneringen of mensen, maar ook aan verwachtingen en overtuigingen over wie we zouden moeten zijn. Zelf heb ik lange tijd gedacht dat ik altijd maar door moest gaan, dat ik sterk moest zijn en vooral niet mocht opgeven. Maar wat gebeurt er wanneer je lichaam niet meer meewerkt, je hoofd vol zit en het leven ondertussen gewoon doorgaat?

Dan kun je nog zo graag alles willen regelen, maar ergens houdt het op. En misschien is het juist die grens die we zo moeilijk vinden om te accepteren, omdat we hebben geleerd dat doorgaan iets is om trots op te zijn, terwijl stoppen vaak voelt als falen.

Deze week groeit de maan verder richting haar volle gestalte op maandag 26 oktober. Binnen verschillende spirituele tradities wordt de wassende maan verbonden met groei, ontwikkeling en het zichtbaar worden van wat eerder in beweging is gezet. Toch denk ik dat we groei soms verkeerd begrijpen, omdat we verwachten dat vooruitgang altijd zichtbaar moet zijn en dat we resultaten moeten kunnen aanwijzen om te bewijzen dat we ergens mee bezig zijn.

Terwijl sommige veranderingen juist plaatsvinden op momenten waarop er aan de buitenkant nauwelijks iets gebeurt. Wanneer je eindelijk toegeeft dat je moe bent, een oude overtuiging begint los te laten of besluit dat jouw eigen dromen net zo goed aandacht verdienen als de problemen van een ander.

We komen ondertussen steeds dichter bij Samhain, het oude Keltische seizoensfeest dat verbonden is met het einde van de oogsttijd en het begin van de donkere helft van het jaar. In de overleveringen speelt ook de wereld van de doden een rol, en hoewel we tegenwoordig vooral denken aan de mysterieuze en spirituele kant van deze periode, was de overgang naar de winter vroeger ook een kwestie van overleven.

De oogst moest voldoende zijn om de donkere maanden door te komen, want een mislukte oogst kon grote gevolgen hebben. Niet ieder dier overleefde de winter en ook voor mensen was het leven veel onzekerder dan we ons tegenwoordig vaak realiseren. De dood hoorde bij het bestaan en was niet iets wat altijd buiten het dagelijks leven gehouden kon worden.

Misschien is dat waarom ik zo houd van oude verhalen. Ze proberen niet alles mooier te maken dan het is en laten zien dat het leven soms hard en onvoorspelbaar kan zijn. Want ik geloof niet dat verdriet altijd een les moet zijn, dat iedere tegenslag ergens goed voor is of dat je met voldoende positieve gedachten alle moeilijkheden uit je leven kunt laten verdwijnen.

Sommige gebeurtenissen zijn gewoon verschrikkelijk en soms heb je tijd nodig om boos, verdrietig of teleurgesteld te zijn, zonder dat iemand je meteen vertelt wat je ervan zou moeten leren.

Terug in het bos klinkt plotseling het zachte geruis van vleugels wanneer de uil zijn tak verlaat. Beneden beweegt iets tussen de bladeren en even later wordt het opnieuw stil, terwijl de oude beuk achterblijft in de mist. Morgen zal hij weer bladeren verliezen en misschien komt er binnenkort een storm die hele takken afbreekt, maar het kan ook zijn dat hij nog honderden jaren blijft staan.

Niemand weet precies wat de komende maanden zullen brengen, en dat geldt natuurlijk ook voor ons eigen leven. Ik weet niet hoe mijn toekomst eruitziet, of al mijn plannen zullen lukken en hoeveel onverwachte gebeurtenissen er nog op mijn pad zullen komen. Wat ik wel weet, is dat ik mijn dromen niet wil opgeven en dat ik wil blijven leren, ontdekken en bouwen aan een leven dat beter bij mij past.

Alleen begin ik steeds meer te begrijpen dat ik daarvoor niet voortdurend over mijn eigen grenzen hoef te gaan.

Misschien is dat ook iets om deze week eens bij stil te staan. Niet door meteen een hele lijst te maken van dingen die je moet veranderen, maar door jezelf eens eerlijk af te vragen wat je op dit moment werkelijk bezighoudt en hoeveel je eigenlijk met je meedraagt. Welke verantwoordelijkheden horen daadwerkelijk bij jou en welke heb je ooit op je genomen omdat je dacht dat het zo hoorde?

Je hoeft daar niet vandaag een antwoord op te vinden en je hoeft ook niet meteen iets los te laten, alleen omdat de herfst daarom lijkt te vragen. Maar misschien ontdek je, wanneer je jezelf wat meer ruimte geeft, dat er dingen zijn die je al heel lang probeert vast te houden terwijl ze je eigenlijk vooral uitputten.

En wie weet ontstaat er dan langzaam ruimte voor iets anders, iets wat je misschien al veel langer voor jezelf had gewenst.

Liefs, Claudia
Healing by Claudia 🖤