Oude verhalen, verborgen wijsheid en de schaduw in onszelf
Er was eens een vrouw die nooit geboren had mogen worden, tenminste niet op de manier waarop wij mensen geboren worden. Haar lichaam werd gevormd uit bloemen, uit de bloesems van de eik, brem en moerasspirea, waarna twee magiërs haar tot leven brachten. Ze kreeg de naam Blodeuwedd, wat zoiets betekent als bloemengezicht, en werd geschapen om de vrouw te worden van een man die door een oude vloek geen menselijke echtgenote mocht hebben.
Maar niemand had haar gevraagd of zij dat leven eigenlijk wel wilde.
Blodeuwedd was prachtig, maar haar schoonheid behoorde vanaf het eerste moment aan iemand anders toe. Ze was geschapen met een doel en van haar werd verwacht dat zij dat doel zou vervullen, zonder vragen te stellen over haar eigen verlangens.
Totdat ze verliefd werd op een andere man.
Wat daarna gebeurde, was geen romantisch liefdesverhaal, want samen met haar geliefde beraamde ze een plan om haar echtgenoot te doden. Het verraad werd ontdekt en de gevolgen waren verschrikkelijk. Haar geliefde werd gedood en Blodeuwedd kreeg een straf die haar voor altijd zou veranderen.
Ze werd door de magiër Gwydion in een uil veranderd, een vogel die voortaan de nacht moest bewonen en door de andere vogels gemeden zou worden.
En zo verdween de vrouw die ooit uit bloemen was geschapen in de duisternis.
Het is een oud verhaal uit de Welshe mythologische verhalenbundel de Mabinogion, en wat mij eraan raakt, is dat niemand er werkelijk onschuldig in is. Blodeuwedd werd zonder eigen keuze geschapen om iemand anders gelukkig te maken, maar haar verlangen naar vrijheid leidde ook tot bedrog en geweld.
Misschien is dat wel waarom zulke oude verhalen me zo aanspreken. Ze laten zien hoe ingewikkeld mensen kunnen zijn, zonder alles netjes te verdelen in goed en kwaad.
De uil als boodschapper van de nacht
In verschillende culturen kreeg de uil door de eeuwen heen uiteenlopende betekenissen. Bij de oude Grieken werd hij verbonden met Athena, de godin van wijsheid, terwijl hij in andere Europese volksverhalen juist werd gezien als een voorteken van onheil of de dood.
Dat is eigenlijk niet zo vreemd wanneer je bedenkt hoe onze voorouders de nacht moeten hebben ervaren. Zonder straatverlichting of moderne hulpmiddelen was het donker een wereld waarin gevaar kon schuilen en waarin plotseling het geluid van een uil kon klinken, zonder dat je het dier ooit zag.
Zijn bijna geruisloze vlucht, scherpe gehoor en vermogen om in weinig licht te jagen maakten hem tot een bijzonder dier, maar ook tot een wezen dat angst kon oproepen.
Voor mij zit daarin zijn spirituele betekenis.
De uil staat niet alleen voor wijsheid, maar ook voor het durven kijken naar wat verborgen blijft. Naar de kanten van onszelf die we liever niet aan anderen laten zien en soms zelfs voor onszelf proberen te verbergen.
Want we willen allemaal graag geloven dat we goede mensen zijn, dat we de juiste keuzes maken en dat we handelen vanuit liefde. Maar wat gebeurt er wanneer we jaloers zijn, boos worden, iemand iets kwalijk nemen of stiekem verlangen naar een leven waarin we minder verantwoordelijkheden dragen?
Dan komen we terecht bij wat binnen sommige spirituele en psychologische stromingen schaduwwerk wordt genoemd: het onderzoeken van gevoelens, verlangens en overtuigingen die we moeilijk van onszelf kunnen accepteren.
En nee, dat betekent niet dat we alles wat we voelen ook maar moeten doen. Blodeuwedd laat juist zien dat onze verlangens gevolgen kunnen hebben, zeker wanneer we anderen pijn doen om te krijgen wat we zelf willen.
Maar misschien mogen we wel eerlijker worden over wat er in ons leeft, voordat die gevoelens zich op een andere manier naar buiten werken.
Wat kunnen wij van de uil leren?
Ik denk dat we tegenwoordig ontzettend goed zijn geworden in het vermijden van ongemakkelijke gevoelens. Zodra we verdrietig zijn, zoeken we afleiding. Wanneer we boos zijn, proberen we onszelf tot rust te brengen en als we twijfelen, zoeken we iemand die ons vertelt dat alles goedkomt.
Terwijl niet ieder gevoel onmiddellijk opgelost hoeft te worden.
Soms is het belangrijker om jezelf af te vragen waar die boosheid vandaan komt, waarom bepaalde opmerkingen je zo raken of waarom je blijft vasthouden aan iets waarvan je eigenlijk weet dat het niet meer bij je past.
De uil herinnert mij eraan dat wijsheid niet betekent dat je overal een antwoord op hebt, maar dat je bereid bent te kijken, ook wanneer wat je ontdekt niet prettig is.
Misschien herken je dat wel. Dat je jarenlang een bepaalde rol hebt vervuld, omdat anderen dat van je verwachtten, totdat je op een dag merkt dat je jezelf ergens onderweg bent kwijtgeraakt.
Dat betekent niet dat je alles achter je moet laten of dat je anderen verantwoordelijk kunt maken voor iedere keuze die je hebt gemaakt. Maar het kan wel het begin zijn van een eerlijk gesprek met jezelf.
Deze week, terwijl de maan verder groeit en we langzaam richting Samhain bewegen, wil ik je daarom uitnodigen om eens stil te staan bij de dingen die je normaal gesproken liever wegduwt.
Misschien is er iets waar je boos over bent, terwijl je jezelf vertelt dat je niet zo moet zeuren. Misschien draag je verdriet met je mee waarvoor je nooit echt ruimte hebt gemaakt, of verlang je naar iets waarvan je denkt dat het niet voor jou is weggelegd.
Je hoeft er niet meteen iets mee te doen, maar misschien mag je het deze keer gewoon eens erkennen.
Want de uil is niet wijs omdat hij de duisternis kan laten verdwijnen. Hij heeft geleerd erin te leven.
En misschien begint onze eigen wijsheid ook wel op het moment dat we niet langer proberen alles wat donker is uit onszelf te verdrijven.
Liefs, Claudia
Healing by Claudia 🦉🖤
Reactie plaatsen
Reacties